11 februari 2006 door Eveline Brandt

 


Wandelen haalt de haast uit je hoofd

 

Bos, heide, zandpaden – de omgeving van de Brabantse psycholoog Joop van Aert (46) heeft het allemaal. Terwijl hij rustig doorloopt over een smal paadje in de bossen van Boxtel, vertelt de therapeut over zijn nieuwste behandelwijze: talk&walk. Wandelend probeert hij met cliënten een nieuwe weg in te slaan.

 

Dichter bij je eigen natuur komen. De weg kwijt zijn. Nieuwe wegen zoeken. De vele metaforen, zo bedacht wandelliefhebber Van Aert, zijn veelzeggend. ,,Ik probeer mijn vak zoveel mogelijk te ontwikkelen en nieuwe methodes te onderzoeken. Twee jaar geleden bedacht ik dat ik eigenlijk maar een ding miste en dat was beweging. Waarom moet een therapie altijd binnen, zittend tegenover elkaar? Soms is dat heel constructief: je ziet hoe iemand iets zegt, wat-ie erbij voelt, hoe de houding verandert.”

 

Maar tijdens een ‘talk&walk’-therapie hoort Van Aert ook veranderingen in toonzetting en emoties. En er zijn genoeg belangrijke gespreksonderwerpen waar hij letterlijk bij gaat stilstaan. ,,Mijn cliënten kunnen voor wandeltherapie kiezen, het hoeft niet. Bij iemand met een posttraumatische stress-stoornis met veel angsten en emoties, zal ik het niet zo snel voorstellen – die persoon kan beter in een veilige omgeving zitten. Maar bij bepaalde depressieve klachten kan het heel goed zijn om letterlijk in beweging te komen. Voor mezelf, en voor de cliënten die ervoor kiezen, heeft het wandelen dan grote toegevoegde waarde.”

 

Zelf vindt de psycholoog in de natuur inspiratie om te relativeren, zegt hij. ,,De natuur laat de dingen zijn zoals ze zijn. Wij evalueren onszelf voortdurend, vinden dat we anders moeten zijn, maar de natuur brengt je meer op zijnsniveau: de dingen kunnen heel mooi zijn zoals ze zijn.” Lachend: ,,Hoewel dat verschilt met het perspectief van waaruit je kijkt: waar wij een rondvliegende roofvogel mooi vinden, verkeren alle muizen op dat moment misschien wel in een angstpsychose.”

 

Cliënten met wie hij een paar keer het bos in is geweest, zijn enthousiast. ,,Ze vinden het ongedwongener. Het verandert de therapeutische relatie: je loopt naast elkaar op hetzelfde pad. Je moet er als therapeut wel tegen kunnen dat het gelijkwaardiger wordt. Ik vind dat een extra uitdaging. Door het stellen van Socratische vragen probeer ik mijn cliënt verder te helpen.”

 

 ,,Een goede psychotherapie”, zegt Van Aert, ,,bestaat uit het vergroten van het aantal wegen, oftewel keuzemogelijkheden. Mensen zijn vaak gevangen in hun eigen aanpak, hun gewoonten. De weg naar verandering is dan soms lastig te vinden. Maar mensen hebben meestal de kracht om door te gaan , zelfs al hebben ze het moeilijk. Dat zie je in de natuur ook. Een omgevallen boom groeit door, hoe slecht hij er ook bij ligt, of hoeveel parasitaire planten er ook op groeien

 

Over hypes is hij sceptisch, maar hij weet dat wandeltherapieën in opkomst zijn. Een collega-psycholoog van Van Aert is hier ook pas mee begonnen, ,,Het is niet nieuw, natuurlijk: Socrates voerde zijn gesprekken ook lopend. En of het wandelen echt zinvol is, zal wetenschappelijk lastig te onderzoeken zijn. Het is geen wondermiddel - je voegt het toe als het helpend kan zijn.”